02 maart 2012

Gedicht uit het werk van Edith

EEN BOOM

Het landschap droomt even:
al het goud van het bos schijnt op mij
als de regenboog hoog stralend staat te buigen
hij spreekt de taal van kleuren
is de sterkste van de dag
verslaat de regen en helse buien

maar ik die hier zo sta te staan
blink door de druppels van daarnet
mijn takken zijn beweeglijk
wiegen op het ritme van de wind
ik ben een tevreden kind

verzadigd door het licht van de dag
tracht ik naar de nacht
naar rust en vrede

want mijn taal laat verbeelding los

wiegend in het avondrood
zwaai ik met mijn armen
geef mijn stem aan hen die luisteren willen
een bron van energie

het landschap ademt zoveel woorden
voor jou en jou en iedereen.

Edith Oeyen

De commentaren zijn gesloten.