18 september 2012

BEVRIJDINGSFEESTEN BERINGEN

TOESPRAAK 6 SEPTEMBER 2012

BEVRIJDINGSFEESTEN BERINGEN

 

Geachte dames en heren

 

Vandaag willen wij bijzonder welkom heten,

 

-De Nederlandse oud-strijders van de Brigade Prinses Irène onder leiding van Generaal-Majoor

Hemmes

-Luitenant-kolonel, Henk de Boer, bevelhebber van het 17de Pantserinfanteriebataljon Gardefuseliers,

Regiment Prinses Irène, Bravo Compagnie en manschappen

-Luitenant-kolonel, stafbrevethouder, Christiaan Vanhove, van het Regiment Bevrijding 5de Linie en

manschappen

-Oud-strijders en leden van de Brigade Piron

-Politieke gevangenen, oorlogsinvaliden, burgerlijke oorlogsslachtoffers en nabestaanden,

weggevoerden, werkweigeraars en verplicht tewerkgestelden

-Leden van verzetsorganisaties

-Vertegenwoordigers van de vaderlandslievende verenigingen

-Leden van het schepencollege en de gemeenteraad

 

Begin september 1944 stootten de geallieerde troepen drie maanden na de landing in Normandië door

op Belgisch grondgebied. Voor een snelle opmars van de geallieerden naar Nederland en Duitsland

was de verovering van het Albertkanaal van cruciaal belang. Om dit te verhinderen bliezen de Duitse

troepen de bruggen over het Albertkanaal op. Hoe onwaarschijnlijk dit vandaag ook moge klinken was

het Albertkanaal in die tijd voldoende om de vijand op te houden.

De brug over het Albertkanaal in Beringen werd slechts gedeeltelijk vernield. Vandaag, dag op dag

68 jaar geleden, begon de strijd om de bevrijding van deze stad. De Welsh Guards slaagden erin

om over de gedeeltelijk vernielde brug te trekken en op de oostelijke oever van het kanaal een klein

bruggehoofd te vestigen. Onmiddellijk begonnen genietroepen met de aanleg van een baileybrug

zodat ook zware pantservoertuigen en tanks het kanaal konden oversteken. Het bruggehoofd werd

mee verdedigd door de militairen van de Nederlandse Brigade Prinses Irene. In de dagen na 6

september deden de overgebleven Duitse troepen rond Beringen verwoede pogingen om de brug te

heroveren, terwijl de geallieerde troepen zich een corridor richting Leopoldsburg vochten. Bij deze

gevechten vielen zowel militaire - als burgerslachtoffers. Op 11 september 1944 was de bevrijding van

Beringen eindelijk een feit.

 

Ook nog na 68 jaar zijn we onze bevrijders dankbaar voor hun strijd van toen. Onze grote

erkentelijkheid gaat uit naar allen, die een bijdrage leverden aan de strijd tegen de Duitse bezetter.

Daarom herdenken we elk jaar op 6 september de bevrijding van Beringen. Dit bescheiden monument

aan het Albertkanaal herinnert niet alleen aan de zware gevechten die geleverd werden voor de

bevrijding van Beringen, maar ook aan allen, die hun leven gaven voor onze vrijheid.

 

Elk jaar zijn er minder mensen, die de tweede wereldoorlog nog zelf meemaakten. De herinnering

begint stilaan te vervagen, maar dat wensen we niet. We willen integendeel de herinnering aan de

gruwelen van de oorlog levendig houden. Daarom zullen we hier elk jaar opnieuw verzamelen.

 

De jeugd van vandaag kent de tweede wereldoorlog enkel van de lessen geschiedenis, van films

of documentaires. De tweede wereldoorlog is voor hen een episode uit de wereldgeschiedenis,

die sindsdien werd gevolgd door talloze oorlogen en conflicten overal ter wereld, met nog meerslachtoffers. Al die gruwelen kan iedereen tegenwoordig life volgen op TV of via internet. Er is een

soort van gewenning aan geweld opgetreden. Als het geweld ons maar niet zelf treft, is er in feite

weinig aan de hand. Dat is een droevige vaststelling. Als er al een les kan getrokken worden uit de

verschrikkingen van de tweede wereldoorlog, is het dat vrede, vrijheid en verdraagzaamheid een

kostbaar maar zeer kwetsbaar goed zijn. Alhoewel deze waarden essentieel zijn voor de individuele

vrijheid en het algemeen welzijn worden ze steeds weer lichtzinnig op het spel gezet.

 

In Europa zorgde de Europese eenmaking ervoor dat de erfvijanden, Frankrijk en Duitsland, gingen

samenwerken in plaats van mekaar te bestrijden. Met uitzondering van de Balkanoorlogen in de

jaren ’90 is Europa al bijna zeventig jaar gespaard gebleven van oorlogsgeweld. Hoe zeer sommigen

vandaag de Europese Unie ook in vraag stellen en de tekorten en gebrekkige werking ervan pijnlijk

zichtbaar worden, blijft deze Unie van onschatbare waarde. Ze heeft het bruut oorlogsgeweld definitief

uit Europa gebannen. De huidige financiële crisis in een aantal Europese landen moeten we er spijtig

genoeg bijnemen. Op termijn komt alles weer goed met Europa.

 

Om nieuwe oorlogen te voorkomen en te waken over de wereldvrede zijn de Verenigde Naties

opgericht. Deze instelling is er niet in geslaagd om oorlogen en conflicten definitief uit de wereld te

helpen. Toch blijven de Verenigde Naties het enige algemeen erkend internationaal orgaan voor

het blussen van brandhaarden overal ter wereld. Er is een belangrijke taak weggelegd voor de

blauwhelmen, die wereldwijd worden ingezet in het kader van peace-keeping, en soms ook van

peace-enforcement. Op dit ogenblik zijn Belgische en Nederlandse militairen actief bij vredesmissies

in Afghanistan, Libanon en Afrika. De inspanningen van de blauwhelmen voor het behoud van de

wereldvrede verdienen onze blijvende erkenning.

 

De lijst van conflicten in de wereld blijft onwezenlijk lang. Centraal-Afrika is al meer dan vijftig jaar een

permanente brandhaard waar etnische conflicten en economisch-politieke tegenstellingen onnoemelijk

veel mensenlevens blijven eisen. Het Midden-Oosten gaat al decennia gebukt onder onophoudelijke

oorlogen en conflicten. De burgeroorlog in Syrië is zelfs dermate ontaard dat een internationaal

ingrijpen momenteel niet eens mogelijk is. De toestand in Irak en Afghanistan blijft zeer instabiel,

ondanks de inspanningen en dreigementen van de internationale gemeenschap. We vragen ons nu

reeds af welk land

in 2013 de wereld zal schokken door nieuw oorlogsgeweld. In het licht van deze beschouwingen klinkt

onze oproep aan dit kleine oorlogsmonument voor meer verdraagzaamheid en solidariteit pijnlijk

eigentijds.

 

Marcel Mondelaers

burgemeester van stad Beringen

De commentaren zijn gesloten.